Kanlı Ay'ın
Altında

Kaya Demir’in elleri korkunç bir şekilde titriyordu. Son hapını yutalı sekiz saat olmuştu ve yoksunluk vücudunu içeriden kemirip duruyordu. Sis kaplı ormanda yürürken aklındaki tek şey, beş yıldır peşini bırakmayan kızı Ece’nin çığlığını susturmaktı.

Ama o sabah bulduğu şey bambaşkaydı. Genç bir kadın, yaşlı bir çam ağacına kolları iki yana açılmış şekilde çivilenmişti. Boğazı kulaktan kulağa ustaca kesilmiş, hâlâ sıcak kan ağacın gövdesinden aşağı ağır ağır süzülüyordu. Kesik o kadar derindi ki kadının başı neredeyse gövdesinden ayrılacaktı.

Kan kokusu Kaya’nın burun deliklerine doldu. Midesi kalktı, dizleri boşaldı ve öğürerek kustu. Tam o anda karanlığın içinden bir çift gözün kendisini izlediğini hissetti. Katil oradaydı ve büyük bir zevkle seyrediyordu.

Jandarma olay yerine geldiğinde Kaya hâlâ oradaydı. Cesedin birkaç metre ötesinde boş bir kovan buldu. Kendi tabancasından çıkmış gibi duruyordu. Bir an beyni tamamen durdu. “Ben mi yaptım lan?” diye geçti içinden. Haplar ve alkol gerçeği kanla boyamıştı.

Gözlerinin önünde kırmızı lekeler uçuşuyor, kızının kanlı yüzüyle cesedin yüzü üst üste biniyordu. Ellerini başına bastırdı ve sessizce küfür etti. Artık kendine bile güvenemiyordu.

O günden sonra köydeki herkes ona şüpheyle bakmaya başladı. Eski istihbaratçı artık bir katil şüphelisi olmuştu.

Üç gün sonra ikinci cinayet işlendi. Köyün demircisi atölyesinde vahşice öldürülmüştü. Dili kesilip alnına çiviyle çakılmıştı. Kaya o sırada oradaydı. Çalıların arasında saklanıyor, uyuşturucu krizinden kasları kilitlenmiş halde izliyordu.

Rahip cübbeli uzun karaltıyı net gördü. Demirci’nin boğuk çığlıklarını, bıçağın ete saplanma sesini duydu. Ama parmağını bile kıpırdatamadı. Sadece izlemek zorunda kaldı. O gece utançtan kusmuğu boğazında kaldı.

Sabah olduğunda elleri hâlâ titriyordu. Bu utanç, içindeki karanlığı daha da besliyordu.

Kaya, köy eczacısının Marcus’la iş birliği yaptığından şüpheleniyordu. Adamı bodrumunda bağladı ve eski istihbarat tekniklerini uygulamaya başladı. Ama bu sefer farklıydı. Acıdan zevk aldığını fark etti.

İçindeki “Karanlık Yolcu” uyanmıştı. Eskiden görev için işkence yapardı, şimdi ise bundan keyif alıyordu. Bu keşif hem korkuttu hem de tuhaf bir şekilde rahatlatmıştı.

O günden sonra Kaya artık eskisi gibi değildi. Av ile avcı arasındaki çizgi bulanıklaşıyordu.

Saat tam 03.00’tü. Eski kilisenin kapısı aralıktı. Sunağın üzerinde baş aşağı asılmış üçüncü ceset kanını ritüel gibi akıtıyordu. Cesedin sırtına kazınmış harita, Kaya’nın beş yıl önceki kanlı operasyon bölgesinin birebir krokisiydi.

Birden hoparlörlerden kızının ninni sesi yükseldi. Kaya dizlerinin üzerine çöktü, panik atakla boğuşurken boş hap kutusunu duvara fırlattı. Duvarlar kıpkırmızı olmuştu.

İşte o anda gölgelerden Marcus’un sesi yükseldi. Oyun resmen başlamıştı.

Gölgelerden Peder Marcus çıktı. Elinde Kaya’nın kızına ait gümüş künye vardı. “Ailenin ölümü kaza değildi,” dedi buz gibi bir sesle. “O operasyonda asıl hedef sendin. Karın ve kızın sadece yan hasardı.”

Kaya silahını doğrultmaya çalıştı ama halüsinasyonlar sardı her yanı. Ölü karısı koridorun sonunda ona bakıyordu. Marcus bu zayıf anı değerlendirip karanlığa karıştı.

O andan itibaren Kaya biliyordu ki bu sadece bir seri cinayet değil, tamamen kişisel bir intikam ve delilik oyunuydı.

Kilisenin altındaki tünellerde Kaya, Marcus’un koleksiyon odasını buldu. Kavanozlar dolusu organ, raflar dolusu not ve fotoğraflar... En sondaki boş kavanozun üzerinde tek bir isim yazıyordu: KAYA DEMİR.

Marcus onu yıllardır takip ediyordu. Her hap alışını, her krizi, her düşüşünü not etmişti. Kaya burada ilk defa gerçekten korktu.

Bu sadece bir katil değildi. Bu bir saplantıydı.

Marcus Kaya’yı sandalyeye bağladı. Fiziksel işkence yapmadı. Bunun yerine önüne bir ekran koydu ve ailesinin ölüm anını termal kameradan izletti.

“Sen bir kahraman değilsin,” diye fısıldadı Marcus kulağına. “Sen de tıpkı benim gibi bir katilsin. Sadece devlet sana izin verdi.”

Kaya haykırarak bilincini kaybetti. İçindeki son ışık da o gece söndü.

Kaya, Marcus’un köydeki gizli uyuşturucu laboratuvarını keşfetti. Marcus köylüleri bağımlı yaparak kontrol ediyordu. Kaya’nın kendi bağımlılığı da onun büyük planının bir parçasıydı.

Her şeyi planlamıştı. Kaya’yı yavaş yavaş delirterek kendi seviyesine indirmek istiyordu.

Kaya o gece ilk defa hapları yere fırlattı. İntikam ateşi yoksunluk acısından daha güçlüydü.

Kaya ilk defa Marcus’u yaralamayı başardı. Ama bilerek öldürmedi. Oyun artık karşılıklıydı. İkisi de hem av hem avcı olmuştu.

Karanlık ormanda kan izlerini takip ederken Kaya kendi kendine gülümsedi. Artık korkmuyordu. Keyif alıyordu.

Marcus Kaya’yı köşeye sıkıştırdığında kızının son anlardaki ses kaydını dinletti. Kaya silahını düşürdü ve ilk kez hıçkırarak ağladı.

Duygusal çöküşü onu neredeyse öldürüyordu. Marcus ise bundan büyük keyif aldı.

Marcus Kaya’yı yakaladı. Onu çivili sandalyeye bağladı ve ailesinin ölüm videosunu tekrar tekrar izletti. Zorla uyuşturucu enjekte etti.

Kaya o odada saatlerce kendi cehenneminde yaşadı. Ama bu acının içinden yeni bir şey doğuyordu: Saf öfke.

Kaya yoksunluğu kırdı. İntikam ateşiyle Marcus’un yardımcısını plastiklerle kaplı bir odada sorguladı ve infaz etti.

“Kızım için,” diye fısıldadı bıçağı indirirken. Artık tamamen değişmişti.

Hem Marcus’tan hem jandarmadan kaçıyordu. Köy artık ona dar geliyordu. Herkes düşmanıydı.

Karanlık ormanlarda tek başına hayatta kalmaya çalışıyordu.

Köylülerden bazılarının Marcus’a yardım ettiği ortaya çıktı. Hepsi korkudan veya bağımlılıktan dolayı susmuştu.

Kaya yavaş yavaş köyün gerçek yüzünü görüyordu.

Marcus’un yedinci kurbanı Kaya’nın bizzat tanıdığı biriydi. Zaman daralıyordu.

Kaya son bir hamle için hazırlandı.

Kanlı ay tam tepedeyken Kaya Marcus’u köşeye sıkıştırdı. Ama öldürmedi. Acı çektirmek istiyordu.

İki manyak karşı karşıya geldi.

Kaya Marcus’u kilisenin çan kulesine kadar kovaladı. Marcus’u kuleden aşağı, köy halkının ortasına bıraktı.

Herkes izliyordu.

Üç ay sonra, başka bir şehirde yeni bir kanlı ay vakası yaşandı. Aynı sembol, aynı yöntem. Ve cinayet yerinde Kaya Demir’in parmak izleri bulundu.

Karanlık devam ediyordu.