Sessizliğin Kıyısında

gece, kendi içimde açtığım bir penceredir karanlık, hiç kimsenin bilmediği bir dilde yavaşça adımı fısıldar ve ben, o sese tutunarak düşüncelerimin ince dallarında yürürüm rüzgâr hiçbir yere yetişmez aslında sadece varlığını hatırlatır bir perdenin kıpırtısında ya da sönmeye direnen bir mumun titrek gölgesinde o an anlarım zaman, sadece hatırladıklarımız kadar canlıdır bir suyun kıyısına oturmuşum gibi içimde sürekli bir akış bir gidip bir gelen dalgalar bazen kendimden uzaklaşırım bazen kendime doğru ağır bir dönüş başlatırım hiçbir adım boşa değildir çünkü her adım görünmeyen bir hikâyeyi büyütür içimde uzaklarda bir şehir uyanır gözlerimi kapadığımda bile duyarım pencerelere vurup dağılan ışıkların sesini insanların içini dolduran ılık bir telaşı ve tüm bu kalabalığın arasında sessizce büyüyen yalnızlığı yine de bilirim her yalnızlık, içimizde sakladığımız bir bahçedir kimse görmese bile bir yaprak olur bir çiçek olur bir rüya olur sessizce açar zamanın paslı kapılarında kendime dokunduğum her düşüncede bir gölge kayar içimde belki korku belki umut belki de yarım kalmış bir cümlenin sızıntısıdır ama ne olursa olsun taşımaktan vazgeçmem çünkü insan, taşıyamadığını unutur unuttuğunu da kaybeder gece yeniden derinleşirken içimdeki pencereden son kez bakarım ve o karanlığı sevmeyi öğrenirim çünkü karanlık bazen ışığın kendine dönüş yoludur